Kościół farny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

     Data jego wzniesienia nie jest znana. Różnie na ten temat mówią naukowcy. Pierwszą wzmiankę historyczną o istnieniu kościoła znajdujemy w bulli papieża Eugeniusz III z 19. 04. 1148 r. w której wymieniony papież oddaje ten kościół pod władzę biskupów kujawskich. Zbudowany z kamienia ciosanego pierwotnie miał wygląd krzyża greckiego. Niszczony kilkakrotnie podczas najazdów tatarskich i szwedzkich, zostaje odrestaurowany przez ks. Cypriana Lange w XVIII w. Konsekrowany w 1744 r po raz drugi przez biskupa sandomierskiego Prospera Burzyńskiego w 1827 r.

     W tym czasie zostają zlikwidowane dwie boczne kaplice, które groziły zawaleniem. Osłabione sklepienie zastąpiono płaskim sufitem z desek. W 1876 r. burza zrzuciła z kościoła dach i wieżę. Odbudową zajął się Ks. Kazimierz Strugalski. W 1914 r na skutek działań wojennych zostaje zburzona górna część ściany wschodniej kościoła. Uszkodzenie naprawił Ks. Józef Sałwacki. W 1928 r. znów wichura zrzuca wieże kościelną. Ks. Marian Stankowski buduje nową, nadto odnawia front kościoła, poprawia dach i nad głównym wejściem umieszcza kamienną rzeźbę Matki Bożej z Dzieciątkiem dłuta Wincentego Chorzemskiego.

     W 1942 r. kościół został całkowicie odmalowany i ozdobiony drewnianą boazerią, wyremontowano i rozbudowano także organy. Kościół był wtedy przykryty blachą ocynkowaną , natomiast nawy gontem. 28 lipca 1944 r. całkowicie spłonął, zostały tylko poszczerbione mury. Główne prace nad odbudową kościoła zostały prowadzone za czasu prob. Stanisława Michalskiego /pracował na parafii do 1970 r./ Odnowiony, odrestaurowany przez Ks. Jerzego Siarę. Ks. prob. Romuald Syta wykonując ogrzewanie świątyni rozpoczął usuwać zasypane gruzem wejście do podziemi świątyni. Historyk sztuki i badacz architektury romańskiej Wojciech Koziejowski, na przełomie lat 1992-1993 przeprowadził wstępne badania i stwierdził, że odkryty mur to część romańskiej świątyni - apsyda, zachowana na poziomie krypty.

     Dalsze badania pozwoliły mu ustalić plan wschodniej części kościoła i zrekonstruować tzw. schemat teoretyczny kościelnego założenia. Świątynia założona została na planie krzyża z transeptem wyposażonym w apsydy, orientowana, pod prezbiterium zachowała się krypta (z nowożytnym sklepieniem kolebkowym) i reliktowe zamknięcie apsydialne (za późniejszym murem "prostokątnym". Odkryto także profilowane cokoły filarów skrzyżowania prezbiterium i transeptu przy łuku tęczowym. Wszystkie te ujawnione elementy świadczą o niezwyczajnym programie przestrzennym wczesnoromańskiej świątyni i rzucają światło na określenie jej rangi artystycznej. Mamy więc ujawnione relikty świątyni zbliżonej skalą i programem przestrzenno-funkcjonalnym do kościołów trzeciej ćwierci XI wieku, która powstała z inspiracji, a może nawet fundacji bezpośredniej króla Bolesława Śmiałego. na podstawie których ustalono, że mamy do czynienia z fragmentami dawnej, okazałej bazyliki, być może o randze katedry, z nawą boczną i apsydami.

     Z tych śladów niektórzy naukowcy wskazują jednak na możliwość powstania pierwotnej świątyni na X wiek. Ks. Michał Spociński wykonał polichromię Matki Bożej Wniebowziętej w otoczeniu apostołów Nowe ogrzewanie powstało za czasów Ks. Wojciecha Adamczyka. Należy dodać, że, na cmentarzu przykościelnym stoją zabytkowe pomniki nagrobkowe w liczbie 4, a w murze kościelnym pamiątkowe tablice W bramie kościoła figury apostołów Piotra i Pawła . Przy kościele znajduje się dzwonnica murowana pochodząca z połowy XVIII w. oraz plebania z 1925 r.